Dereń rozłogowy czy dereń świdwa

Szybko rozprzestrzenia się rozłogami i ukorzeniającymi się gałęziami, a po ucieczce z ogrodu w Europie Środkowej zadomowił się w kilku miejscach: na wilgotnych, chłodnych siedliskach, nad wodą i na skraju lasu może tworzyć gęste, jednogatunkowe zarośla. W jednym kraju zabroniony jest obrót tym gatunkiem, w innym figuruje na liście obserwacyjnej, dlatego nie sadź go w pobliżu naturalnego brzegu wody, torfowiska ani skraju lasu, a przyciętych pędów nie zostawiaj na wolnym powietrzu. Na osłabionych krzewach rosnących w gorącym, suchym miejscu często występuje rak pędów, plamistość liści i zamieranie pędów, pojawiają się też tarcznik i szrotówek.

Największym problemem jest jego rozrost: odrostami korzeniowymi w kilka lat tworzy gęste zarośla i wrasta w sąsiednią rabatę oraz trawnik. Pędy są kolorowe tylko młode, stare gałęzie są szarozielone, dlatego dla zimowej ozdoby trzeba je regularnie odmładzać. Odmiany o kolorowych pędach są mniejsze i słabiej rosną od gatunku. Lubi równomiernie wilgotną glebę, w długotrwałej suszy rozwija się słabiej. Ma niewiele chorób: na osłabionych pędach mogą się pojawić plamistość liści, antraknoza, rzadko tarczniki. Zapach kwiatów jest nieprzyjemny.