Sosna wejmutka czy sosna zwyczajna

Jej najpoważniejszą chorobą jest rdza wejmutkowo-porzeczkowa (Cronartium ribicola), która atakuje korę, a zainfekowane drzewo zwykle ginie. Żywicielami pośrednimi grzyba są porzeczki i agrest (Ribes), dlatego nie sadź jej w pobliżu czarnej lub czerwonej porzeczki ani agrestu. Na glebie wapiennej, zasadowej jej igły żółkną (chloroza), w upalne, suche, nizinne lata Europy Środkowej cierpi z braku wody i od przędziorków, a osłabione drzewo atakują też korniki i mszyce. Jej gałęzie są łamliwe, wiatr i ciężki śnieg mogą je łamać. W Europie Środkowej dziczeje z ogrodów i nasadzeń leśnych: na kwaśnych glebach piaskowcowych odnawia się masowo i wypiera sosnę zwyczajną, dlatego nie sadź jej w pobliżu obszarów chronionych i lasów.

Na nizinnych, gorących i suchych terenach Europy Środkowej sosna zwyczajna żyje na granicy swojej tolerancji: w tamtejszych lasach zdrowa jest już tylko mniej więcej jedna czwarta drzewostanu. To wciąż znacznie lepszy obraz niż w przypadku sosny czarnej, z której prawie nie zostało zdrowych drzew, ale tendencja jest ta sama. Drzewa osłabione suszą atakuje zamieranie pędów wywołane przez Diplodia sapinea: igły na końcach pędów brunatnieją i długo zostają na drzewie, wielokrotnie zakażone gałęzie się ogołacają, a drzewo może nawet uschnąć. Grzyb przy ciepłych, suchych latach wyrządza coraz większe szkody i coraz częściej dotyka także sosnę zwyczajną. Zdarzają się na niej też pilarze i tarczniki, a silnie zanieczyszczone powietrze znosi źle. W chłodniejszym, wilgotniejszym ogrodzie pogórza, na dobrze przepuszczalnej glebie i podlewana w czasie suszy jest dziś nadal rozsądnym wyborem; w gorącym, suchym ogrodzie nizinnym na dłuższą metę jest ryzykowna.