Sosna wejmutka czy świerk pospolity

Jej najpoważniejszą chorobą jest rdza wejmutkowo-porzeczkowa (Cronartium ribicola), która atakuje korę, a zainfekowane drzewo zwykle ginie. Żywicielami pośrednimi grzyba są porzeczki i agrest (Ribes), dlatego nie sadź jej w pobliżu czarnej lub czerwonej porzeczki ani agrestu. Na glebie wapiennej, zasadowej jej igły żółkną (chloroza), w upalne, suche, nizinne lata Europy Środkowej cierpi z braku wody i od przędziorków, a osłabione drzewo atakują też korniki i mszyce. Jej gałęzie są łamliwe, wiatr i ciężki śnieg mogą je łamać. W Europie Środkowej dziczeje z ogrodów i nasadzeń leśnych: na kwaśnych glebach piaskowcowych odnawia się masowo i wypiera sosnę zwyczajną, dlatego nie sadź jej w pobliżu obszarów chronionych i lasów.

Na nizinach i pogórzach Europy Środkowej z powodu gorących, suchych lat ostatnich lat świerki masowo zamierają, także w ogrodach i parkach: płytko ukorzenione, osłabione brakiem wody drzewo atakuje kornik drukarz (Ips typographus), który pod korą przecina drogę wody i składników odżywczych, zaatakowanego drzewa nie da się uratować i jak najszybciej trzeba je ściąć. W suchym, ciepłym miejscu opadanie igieł powodują także przędziorki i mszyce (Elatobium abietinum), na świeżych pędach mszyce wytwarzające galasy wywołują zniekształcenia, a na osłabionym drzewie może wystąpić grzybowe opadanie igieł, zamieranie gałęzi i zgnilizna wywołana przez huby niszczące korzenie. Dużego gatunku podstawowego nie sadź na suchej, ubogiej glebie, w ogrodzie miejskim ani na nizinie, a z posadzonej choinki z bryłą korzeniową wyrośnie takie samo duże, wymagające drzewo. Odmiany karłowe też potrzebują wilgotnej gleby i letniego podlewania, ale przy ich małych rozmiarach łatwiej je podlewać i okryć ściółką.