Żywotnik olbrzymi czy żywotnik zachodni

Żywotnik olbrzymi nie jest wolny od kłopotów, które w Europie Środkowej niszczą żywopłoty z żywotnika zachodniego (na przykład 'Smaragd'). Bogatek jałowcowy atakuje cały rodzaj Thuja: jego larwa żeruje pod korą, przez co pojedyncza gałąź nagle brunatnieje i zasycha, a na korze zostają owalne otwory po wylocie; na larwę, która dostała się pod korę, nie ma skutecznej obrony. Najwięcej szkód odnotowano dotąd na żywotniku zachodnim, ale atakuje przede wszystkim rośliny osłabione suszą, silnie przycięte, o pniu wystawionym na słońce, a żywotnik olbrzymi wyjątkowo źle znosi suszę i upał, więc w gorące, suche lata bez podlewania jest tak samo zagrożony. Na wilgotnej, zwięzłej glebie wykańcza go fitoftorowa zgnilizna korzeni i nasady, a listowie może też uszkadzać grzybowe brunatnienie łusek (Didymascella thujina), zwłaszcza w gęstym, wilgotnym żywopłocie. Warto go sadzić tylko tam, gdzie gleba jest wilgotna, a latem da się go regularnie podlewać; zamiast długiego żywopłotu z jednego gatunku bezpieczniej pomyśleć o żywopłocie mieszanym.

W Europie Środkowej żywopłoty z żywotnika masowo zamierają, a przyczyn jest kilka, wzajemnie się wzmacniających. Roślina pochodzi z wilgotnego, świeżego siedliska i w gorące, suche lata bez podlewania sobie nie radzi: końce pędów brązowieją, całe gałęzie usychają. Osłabione rośliny atakuje bogatka (Lamprodila festiva, inaczej Ovalisia festiva): jej larwa pod korą wyjada łyko, gałąź albo cała roślina nagle czerwienieje i usycha, a na pniu zostają owalne otwory wylotowe. Na larwę pod korą nie ma skutecznego środka, zaatakowaną część można tylko wyciąć i zniszczyć. Dochodzą do tego grzybowe brązowienie pędów i łusek oraz kornik tujowy. Dlatego specjaliści nie zalecają już zakładania nowych żywopłotów z żywotnika, zamiast niego warto posadzić cis, ligustr albo żywopłot mieszany. Karłowe formy kuliste należą do tego samego gatunku, tak samo cierpią z powodu suszy i grzybowego brązowienia; bogatka szuka głównie wolno stojącego, nasłonecznionego pnia, dlatego na małych kulach rozgałęzionych do ziemi występuje rzadziej, ale żadne dowody nie potwierdzają ich odporności. Zimą z powodu zamarzniętej gleby i wiatru listowie może zbrązowieć, a mokry śnieg wgniata formy kolumnowe.