Agrest czy porzeczka czarna

W Europie Środkowej najpoważniejszą chorobą agrestu jest amerykański mączniak agrestu: końce pędów i jagody pokrywa najpierw biały, potem brązowy, filcowaty nalot, a owoce stają się niejadalne. Zapobiegać można przewiewną koroną, odcinaniem zainfekowanych końców pędów i odmianami odpornymi (na przykład odmiany Hinnonmäki, Invicta, Pallagi óriás). Plamistość liści do połowy lata powoduje opadanie liści, a rzekome gąsienice pilarza agrestowego w kilka dni mogą ogołocić krzew, dlatego od maja zaglądaj też do jego wnętrza. Gorącego, suchego nizinnego lata nie znosi: na pełnym słońcu liście i jagody ulegają przypaleniu i opadają, a plon w następnym roku jest słabszy, dlatego trzeba go podlewać i ściółkować. Wczesne kwiaty może uszkodzić późny przymrozek.

W Europie Środkowej porzeczka czarna, pochodząca z chłodniejszego, wyrównanego klimatu, z trudem znosi gorące, suche lata na nizinach: ma duże wymagania wodne, na pełnym słońcu wcześnie zrzuca liście i słabo owocuje, a wczesne kwiaty uszkadza już lekki przymrozek. Nie znosi gleby wapiennej, zasadowej ani wysychającej. Najpoważniejszym problemem jest wielkopąkowiec porzeczkowy, który wzdyma pąki i roznosi nieuleczalnego wirusa rewersji (chory krzew trzeba wyciąć). Częste są też przeziernik porzeczkowiec, mszyce, mączniak i plamistość liści powodująca wczesne opadanie liści.