Laurowiśnia wschodnia czy laurowiśnia wschodnia 'Novita'

W Europie Środkowej w twardą, kontynentalną zimę liście się przypalają: z zamarzniętej gleby nie może pobierać wody, a zimowe słońce i wiatr ją wysuszają; wielkolistna Rotundifolia brązowieje już poniżej -20 °C, poniżej -24 °C przemarzają też jej witki, bardziej wytrzymałe odmiany ucierpią mniej. W suchą zimę podlej ją przy bezmroźnej pogodzie i sadź w miejscu osłoniętym. Na wapiennej glebie liście żółkną (chloroza). Częsta jest dziurkowatość liści (grzybowa i bakteryjna), mączniak prawdziwy, w zastoisku wody zgnilizna korzeni, a brzegi liści może wyjadać opuchlak. Dziczeje: jej siewki roznoszone przez ptaki zadomawiają się też w lasach, dlatego obowiązuje zakaz jej sprzedaży od 1 września 2024 roku (załącznik 2.2 rozporządzenia o uwalnianiu), gdzie indziej urząd ochrony przyrody trzyma ją na liście działań dotyczących gatunków potencjalnie inwazyjnych, a jeszcze gdzie indziej ochroniarze przyrody domagają się zakazu sprzedaży. Nie ma jej na liście unijnej ani na dwóch właściwych listach krajowych gatunków inwazyjnych.

Mogą pojawić się dziurkowatość liści, plamistość liści i mączniak prawdziwy; w stojącej wodzie może rozwinąć się zgnilizna korzeni. Na silnie wapiennej glebie może żółknąć, w suchym, słonecznym lub wietrznym miejscu grozi jej oparzenie liści i zimowe przesuszenie; młode pędy mogą ucierpieć podczas późnowiosennych przymrozków. W niektórych częściach Europy Środkowej rozsiewa się do lasów przez nasiona roznoszone przez ptaki i może wypierać rodzimą roślinność. Obowiązuje też zakaz jej sprzedaży i importu od 1 września 2024 roku; nie sadź jej obok siedlisk naturalnych.