Klon jawor czy klon zwyczajny

W Europie Środkowej to gatunek górski, wymagający wilgotnego powietrza: w gorące, suche lata na nizinach liście ulegają przypaleniu, wcześnie opadają, a drzewo słabnie. Na drzewach osłabionych upałem i suszą coraz częstsza jest sadzowa choroba kory klonu (Cryptostroma corticale): kora odpada, pod nią pojawia się czarna, sadzopodobna masa zarodników, a gałęzie, potem całe drzewo zamierają. Wdychane zarodniki mogą u człowieka wywołać alergiczne schorzenie podobne do zapalenia płuc, dlatego chore drzewo każ wyciąć tylko specjaliście w sprzęcie ochronnym. Lepka spadź mszycy klonowej kapie na stojące pod nim samochody, nawierzchnię i meble. Częsta jest czarna plamistość liści (smolistość), która jest brzydka, ale niegroźna. Obficie się wysiewa, siewki trzeba w ogrodzie regularnie wyrywać.

Jest wrażliwy na werticilozę, która może powodować nagłe zamieranie gałęzi i nie da się jej wyleczyć. Na pniach młodych drzew zimowe słońce może powodować pękanie kory i oparzenia słoneczne. W gorące, suche lata Europy Środkowej, zwłaszcza w utwardzonym, miejskim otoczeniu, brzegi liści mogą się przypalać, a na listowiu często pojawiają się mączniak prawdziwy i smolista plamistość; osłabione drzewa przedwcześnie zrzucają liście. Płytki system korzeniowy unosi chodnik i podjazd.