Dąb błotny czy dąb czerwony

W Europie Środkowej większość ogrodowych gleb ma odczyn wapienny, zasadowy, a dąb błotny tego nie znosi: nie potrafi pobierać żelaza, liście między nerwami żółkną, potem brązowieją (chloroza żelazowa), w kilka lat zasychają gałęzie, a drzewo może nawet zginąć. Zabieg ze związkami chelatowymi żelaza daje tylko przejściową pomoc, wapiennej gleby pod tak dużym drzewem nie da się trwale zakwasić. Przed posadzeniem zmierz odczyn gleby, a przy pH powyżej 7 wybierz inne drzewo. Na kwaśnej lub obojętnej, świeżej glebie ma natomiast niewiele problemów, typowe choroby dębów rzadko go atakują. Dolne gałęzie zwisają ku dołowi, przy chodniku lub miejscu parkingowym trzeba je podcinać.

Na wapiennej, zasadowej glebie występuje u niego chloroza żelazowa (liście żółkną, a nerwy pozostają zielone), drzewo marnieje, dlatego nie nadaje się do ogrodów o wapiennej glebie w Europie Środkowej. To gatunek północnoamerykański, który w lasach Europy Środkowej rozsiewa się z nasion, a swoją trudno rozkładającą się ściółką wypiera runo: w niektórych krajach Europy Środkowej jest oficjalnie uznawany za gatunek inwazyjny i figuruje na czarnej liście, dlatego nie sadź go obok lasu ani terenów zbliżonych do naturalnych. Gruba, wolno rozkładająca się ściółka i dużo żołędzi dają pracę także w ogrodzie, a pod zwartą nawierzchnią nie czuje się dobrze. Jego liście czasem objadają gąsienice (na przykład gąsienice brudnicy nieparki).