Cyprysik Lawsona czy świerk serbski

Najpoważniejszym problemem jest fitoftorowa zgnilizna korzeni i nasady: cyprysik Lawsona jest jedną z roślin najbardziej na nią podatnych. Listowie stopniowo blaknie, robi się szarozielone, potem brązowe, a roślina zwykle ginie; nie da się jej wyleczyć, dlatego nie sadź go w zwięzłej, mokrej, podmokłej glebie, a tam, gdzie już tak zginęła roślina, nie sadź nowej. Wyspecjalizowana w tym gatunku Phytophthora lateralis, niszcząca drzewa w Ameryce Północnej, pojawiła się w ostatnich latach także w Europie Zachodniej. W gorące, suche lata w Europie Środkowej bez podlewania cierpi z powodu upału i suchego powietrza, ogołaca się od środka, a w mroźne zimy po słonecznej, wietrznej stronie listowie może się przypalić. Osłabione rośliny może zaatakować także bogatek jałowcowy, którego larwa żeruje pod korą i powoduje nagłe zasychanie całych gałęzi. W sklepach dostępne są prawie wyłącznie jego odmiany karłowe lub kolumnowe, których ostateczna wielkość to ułamek wielkości gatunku: przed zakupem sprawdź rozmiar wybranej odmiany.

Najbardziej znaną jego bolączką jest tak zwane zamieranie świerka serbskiego: igły brunatnieją, zaczynając od końców pędów, i opadają. To nie zakażenie, lecz zaburzenie fizjologiczne wywołane niedoborem magnezu, gromadzeniem się w glebie chlorków (na przykład soli drogowej), zbitą glebą i skrajną pogodą; zapobiegniesz mu nawozem magnezowym zamiast bogatego w potas, luźną glebą i równomiernym podlewaniem, a nie sadź go przy posypywanej solą drodze lub chodniku. W gorące, suche lata w Europie Środkowej mogą się na nim pojawić przędziorki, od których igły stają się matowe, szarobrunatne, może go uszkadzać także mszyca świerkowa, powodując opadanie wewnętrznych, starszych igieł. Na zwięzłej, niewietrzonej glebie mogą go atakować także grzyby powodujące zgniliznę korzeni i nasady (huba korzeniowa, opieńka). Jest nieco bardziej wrażliwy na zanieczyszczone powietrze, niż głosi jego opinia: długotrwałą suszę i stojącą wodę znosi równie źle.