Klon czerwony czy klon jesionolistny

Na często wapiennych, zasadowych glebach ogrodowych Europy Środkowej liście między nerwami żółkną (chloroza z niedoboru manganu i żelaza), wzrost się zatrzymuje i brak jesiennej barwy; to samo dzieje się na stale suchej glebie. W gorące, suche lata bez podlewania brzeg liści ulega przypaleniu. Werticilioza może go zniszczyć, występują na nim też mszyce, piewiki, tarczniki i owady żerujące w drewnie. Jego drewno jest bardziej kruche, wiatr i grad mogą łamać gałęzie, nie nadaje się do wietrznych miejsc. Płytki, gęsty system korzeniowy może unieść pobliski chodnik lub miejsce parkingowe, a pod nim prawie nic innego nie rośnie.

Gatunek inwazyjny. Drzewa żeńskie od września do marca rozsiewają skrzydlate owoce, które wiatr niesie daleko, a ścięte lub uszkodzone drzewo odrasta z pnia. W Europie Środkowej zarasta głównie doliny rzek i łęgi, gdzie wypiera wierzby, topole i inne rodzime drzewa; siewki osiedlają się też w szczelinach murów i nawierzchni. W jednym z krajów Europy Środkowej rządowe rozporządzenie o ochronie roślin drzewiastych wymienia go jako gatunek inwazyjny: nie wolno go sadzić ani na terenach publicznych i innych ogólnodostępnych, ani jako nasadzenia zastępcze. Wyjątek w załączniku dla odmian ogrodniczych w obecnym brzmieniu dotyczy tylko bożodrzewu i jesionu pensylwańskiego, a klonu jesionolistnego nie, czyli odmiany pstrolistne także nie są wyjątkiem. Ochrona przyrody nie zaleca go także do ogrodów. Dalsze problemy: jego drewno jest miękkie i łamliwe, wiatr i śnieg łatwo łamią gałęzie, jest krótkowieczny; jasne brzegi liści odmian pstrych w gorącym, suchym miejscu ulegają przypaleniu. Drzewo jest ulubioną rośliną żywicielską niedźwiedziówki amerykańskiej; w jego ojczyźnie w Ameryce Północnej na drzewach żeńskich masowo rozmnaża się pluskwiak z rodzaju Boisea (Boisea trivittata), który jesienią wchodzi do domów. Pyłek drzew męskich jest silnie alergenny.