Buk zwyczajny czy klon polny

W ciepłych, suchych ogrodach nizinnych Europy Środkowej nie czuje się dobrze: to drzewo chłodnych, deszczowych gór i wzgórz, w gorące lata jego liście ulegają przypaleniu, w długotrwałej suszy słabnie, a wtedy atakują go owady żerujące pod korą i w drewnie oraz grzyby (po latach suszy w lasach odnotowano masowe zamieranie buków). Warto go sadzić tylko w wilgotniejszym, osłoniętym miejscu ze świeżą glebą, najlepiej z możliwością podlewania, do nizinnego, suchego, mocno nasłonecznionego ogrodu go nie polecamy. Jego cienką korę po nagłym odsłonięciu pnia przypala słońce, nie znosi utwardzenia nawierzchni ani zagęszczenia gleby, trudno się przyjmuje po przesadzeniu, a młode pędy mogą zabić późne przymrozki. Pod jego płytkim, gęstym systemem korzeniowym i głębokim cieniem prawie nic innego nie rośnie. Mogą się na nim pojawić mszyce, tarczniki i mączniak prawdziwy.

Pod koniec lata jego liście często pokrywa mączniak prawdziwy, zwłaszcza na strzyżonym żywopłocie; wygląda to brzydko, ale rzadko poważnie szkodzi. Mogą się na nim pojawić mszyce, tarczniki, plamistość liści i smolistość liści, rzadko werticilioza. Po ścięciu silnie odrasta i może wypuszczać odrosty korzeniowe.