Pigwowiec okazały czy róża parkowa

W deszczowe wiosny atakuje go grzybowa plamistość liści i parch, przez co do połowy lata może zrzucić większość listowia; wygląda to brzydko, ale krzew rzadko ginie. Jest podatny na zarazę ogniową, dlatego w pobliżu jabłoni, gruszy i pigwy obserwuj czerniejące, zagięte końce pędów i wycinaj je aż do zdrowej części. Na silnie wapiennej glebie jego liście żółkną (chloroza z braku żelaza). Na świeżych pędach występują mszyce, rzadziej tarczniki i roztocza, a wczesne pąki kwiatowe może zniszczyć późny mróz.

Czarna plamistość liści, mączniak prawdziwy i rdza na podatnych odmianach, zwłaszcza na wielu różach angielskich, mogą do połowy lata ogołocić krzew z liści: przy nich musisz liczyć się z kilkoma oprysków zapobiegawczych w sezonie, natomiast odmiany odporne (na przykład z certyfikatem ADR) przy zbieraniu opadłych liści i luźnym sadzeniu pozostają zdrowe także bez oprysków. Wiosną mszyce oblepiają końce pędów i pąki, liście zjadają lub zwijają fałszywe gąsienice pilarzy różanych, a kwiaty wygryzają kwieciki i inne chrząszcze; krzew zwykle wyrasta z tych szkód. W Europie Środkowej większość odmian jest mrozoodporna, w ostrą zimę końce pędów mogą przemarznąć. Krzewy sprzedawane tu prawie zawsze są szczepione na podkładce dzikiej róży: przy sadzeniu miejsce szczepienia powinno znaleźć się 5 cm poniżej poziomu gruntu, jesienią usyp na krzew kopczyk z 15-20 cm ziemi, a dzikie odrosty z podkładki, o drobniejszych i jaśniejszych liściach, wyrywaj u nasady, bo zagłuszają szlachetną część. Cięcia potrzeba niewiele: wczesną wiosną wycięcie pędów zamarłych i starych, u odmian kwitnących wielokrotnie skrócenie o jedną trzecią, latem obcinanie przekwitłych kwiatów.