Cyprysik Leylanda czy żywotnik olbrzymi

W gorące, suche lata w Europie Środkowej płytko ukorzeniona roślina łatwo cierpi z powodu stresu suszy, a osłabiony żywopłot atakują grzybowe raki pędów (Seiridium, Botryosphaeria) i zamieranie pędów (Kabatina, choroby igieł): całe gałęzie brunatnieją, a na raka nie ma skutecznego oprysku. Na podmokłej, zbitej glebie niszczy ją zgnilizna korzeni (Phytophthora). Zbyt gęste sadzenie i słaba cyrkulacja powietrza nasilają zakażenie. Zimą trzeba podlewać także w dni bez mrozu, bo igły stale parują. Powierzchnia przycięta do brązowego drewna już się nie zazielenia, a po wypadłych roślinach zostaje trwała dziura. Stare, pozostawione wysokie egzemplarze mogą się przewrócić w czasie burzy.

Żywotnik olbrzymi nie jest wolny od kłopotów, które w Europie Środkowej niszczą żywopłoty z żywotnika zachodniego (na przykład 'Smaragd'). Bogatek jałowcowy atakuje cały rodzaj Thuja: jego larwa żeruje pod korą, przez co pojedyncza gałąź nagle brunatnieje i zasycha, a na korze zostają owalne otwory po wylocie; na larwę, która dostała się pod korę, nie ma skutecznej obrony. Najwięcej szkód odnotowano dotąd na żywotniku zachodnim, ale atakuje przede wszystkim rośliny osłabione suszą, silnie przycięte, o pniu wystawionym na słońce, a żywotnik olbrzymi wyjątkowo źle znosi suszę i upał, więc w gorące, suche lata bez podlewania jest tak samo zagrożony. Na wilgotnej, zwięzłej glebie wykańcza go fitoftorowa zgnilizna korzeni i nasady, a listowie może też uszkadzać grzybowe brunatnienie łusek (Didymascella thujina), zwłaszcza w gęstym, wilgotnym żywopłocie. Warto go sadzić tylko tam, gdzie gleba jest wilgotna, a latem da się go regularnie podlewać; zamiast długiego żywopłotu z jednego gatunku bezpieczniej pomyśleć o żywopłocie mieszanym.